Powstanie cesarstwa austriackiego doprowadziło do likwidacji Rzeszy Niemieckiej
W 1804 Franciszek II ogłosił się dziedzicznym cesarzem Austrii (jako Franciszek I) -co stanowiło przypieczętowanie kształtowania się państwa austriackiego – by w 1806 r. zrzec się godności cesarza rzymskiego a cesarstwo Rzymskie zostało rozwiązane. Od 1809 r. Austria zbliżała się do zwycięskiej Francji - w 1810 córka cesarza Franciszka I, Maria Ludwika wyszła za Napoleona I, a w 1812 brała udział w kampanii przeciwko Rosji. Lecz w. 1813 Austria ponownie przystąpiła do koalicji anty-francuskiej.
Kongres Wiedeński umożliwił Austrii – głównie dzięki działaniom ministra spraw zagranicznych Metternicha - odzyskanie pozycji mocarstwa regionalnego przywracając Austrii ziemie utracone po r. 1805. Metternich w l. 1821-1848 pełniący urząd kanclerski tępił wszelkie aspiracje narodowowyzwoleńcze. W 1846 r. Austria zaanektowała Rzeczypospolitą Krakowską, jako Wielkie Księstwo Krakowskie. W czasie Wiosny Ludów 1848-49 powstania wybuchły we Włoszech i na Węgrzech – to ostatnie zostało stłumione przy bratniej pomocy” wojsk rosyjskich. Rewolucja wybuchła w samym Wiedniu - a cesarz Ferdynand I (1835-1848) abdykował na rzecz Franciszka Józefa I (1848-1916).
Austro - Węgry
Niepowodzenia Austrii w wojnach przyczyniły się do powstania Austro-Węgier.
Następne lata przyniosły Austrii dalszy spadek znaczenia. Austria przegrała wojnę na Półwyspie Apenińskim w 1859 r. którą toczyła z Piemontem i Francją, i musiała wycofać się z posiadłości w płn. Włoszech (m .in. z Lombardii i Wenecji), oraz z Prusami w 1866 r. przez co Austria znalazła się na skraju utraty pozycji mocarstwa regionalnego.
Aby temu zapobiec podjęte zostały niezbędne reformy. W 1867 r., Austria została przekształcona w dualistyczną monarchię Austro-Węgierską, przy czym cześć austriacką- tzw. Przedlitawię (od rzeki Litawy na której była granica) - tworzyło 17 krajów koronnych, mających własny samorząd terytorialny; zaś najszerszą autonomię uzyskała w 1868 r. Galicja. W 1882 r. Austro-Węgry zawarły z Niemcami i Włochami tzw. Trójprzymierze. Do I wojny światowej w 1914 r. Austro-Węgry przystąpiły po stronie Niemiec przeciwko Rosji. W wyniku I wojny światowej lat 1914-18 monarchia austro-węgierska rozpadła się. W X 1918 proklamowano I republikę zaś panujący od 1916 r. cesarz Karol I został zmuszony do opuszczenia kraju.
Republika Austriacka
Nowa Republika Austriacka przetrwała różne próby historyczne.
Granica Republiki Austriackiej określił traktat pokojowy zawarty w 1919 w Saint-Germain-en-Laye, w którym Austria objęła tylko niemieckojęzyczne ziemie (Deutsch-Osterreich) i zabroniono jej połączenia z Niemcami. Od 1932 w sytuacja wewnętrznej Austrii była coraz bardziej niestabilna – z jednej strony wybuchy na tle socjalnym, z drugiej – prądy proniemieckie dążące d włączenia Austrii do Niemiec. W 1932 r. kanclerzem został polityk Partii Chrześcijańsko Społecznej E. Dollfuss, (austrofaszyzmu), który w VII 1934 został przez hitlerowców w nieudaną próbie puczu, zamordowany. Jego następca K. Schuschnigg początków starał się kontynuować politykę poprzednika – niezależności od Niemiec, jednakże pod presją A. Hitlera dopuścił narodowych socjalistów do rządów (m.in. A.Seyss-Inquart jako wicekanclerz), co w III 1938 skończyło się Anschlussem - włączeniem Austrii do III Rzeszy. W 1945 Austria została wyzwolona od zachodu przez wojska anglo-amerykańskie, a od wschodu - razem z Wiedniem – przez Armię Czerwoną. Po zakończeniu II wojny światowej Austria została podzielona na 4 strefy okupacyjne: amerykańska, brytyjską, radziecką, francuską, sam zaś Wiedeń stał się miastem pod kontrolą 4 tych państw. W Wiedniu w V 1955 podpisano austriacki traktat państwowy, który przywrócił Austrii pełną suwerenność i wieczystą neutralność.
Powstanie cesarstwa austriackiego doprowadziło do likwidacji Rzeszy Niemieckiej
W 1804 Franciszek II ogłosił się dziedzicznym cesarzem Austrii (jako Franciszek I) -co stanowiło przypieczętowanie kształtowania się państwa austriackiego – by w 1806 r. zrzec się godności cesarza rzymskiego a cesarstwo Rzymskie zostało rozwiązane. Od 1809 r. Austria zbliżała się do zwycięskiej Francji - w 1810 córka cesarza Franciszka I, Maria Ludwika wyszła za Napoleona I, a w 1812 brała udział w kampanii przeciwko Rosji. Lecz w. 1813 Austria ponownie przystąpiła do koalicji anty-francuskiej.
Kongres Wiedeński umożliwił Austrii – głównie dzięki działaniom ministra spraw zagranicznych Metternicha - odzyskanie pozycji mocarstwa regionalnego przywracając Austrii ziemie utracone po r. 1805. Metternich w l. 1821-1848 pełniący urząd kanclerski tępił wszelkie aspiracje narodowowyzwoleńcze. W 1846 r. Austria zaanektowała Rzeczypospolitą Krakowską, jako Wielkie Księstwo Krakowskie. W czasie Wiosny Ludów 1848-49 powstania wybuchły we Włoszech i na Węgrzech – to ostatnie zostało stłumione przy bratniej pomocy” wojsk rosyjskich. Rewolucja wybuchła w samym Wiedniu - a cesarz Ferdynand I (1835-1848) abdykował na rzecz Franciszka Józefa I (1848-1916).
Austro - Węgry
Niepowodzenia Austrii w wojnach przyczyniły się do powstania Austro-Węgier.
Następne lata przyniosły Austrii dalszy spadek znaczenia. Austria przegrała wojnę na Półwyspie Apenińskim w 1859 r. którą toczyła z Piemontem i Francją, i musiała wycofać się z posiadłości w płn. Włoszech (m .in. z Lombardii i Wenecji), oraz z Prusami w 1866 r. przez co Austria znalazła się na skraju utraty pozycji mocarstwa regionalnego.
Aby temu zapobiec podjęte zostały niezbędne reformy. W 1867 r., Austria została przekształcona w dualistyczną monarchię Austro-Węgierską, przy czym cześć austriacką- tzw. Przedlitawię (od rzeki Litawy na której była granica) - tworzyło 17 krajów koronnych, mających własny samorząd terytorialny; zaś najszerszą autonomię uzyskała w 1868 r. Galicja. W 1882 r. Austro-Węgry zawarły z Niemcami i Włochami tzw. Trójprzymierze. Do I wojny światowej w 1914 r. Austro-Węgry przystąpiły po stronie Niemiec przeciwko Rosji. W wyniku I wojny światowej lat 1914-18 monarchia austro-węgierska rozpadła się. W X 1918 proklamowano I republikę zaś panujący od 1916 r. cesarz Karol I został zmuszony do opuszczenia kraju.
Republika Austriacka
Nowa Republika Austriacka przetrwała różne próby historyczne.
Granica Republiki Austriackiej określił traktat pokojowy zawarty w 1919 w Saint-Germain-en-Laye, w którym Austria objęła tylko niemieckojęzyczne ziemie (Deutsch-Osterreich) i zabroniono jej połączenia z Niemcami. Od 1932 w sytuacja wewnętrznej Austrii była coraz bardziej niestabilna – z jednej strony wybuchy na tle socjalnym, z drugiej – prądy proniemieckie dążące d włączenia Austrii do Niemiec. W 1932 r. kanclerzem został polityk Partii Chrześcijańsko Społecznej E. Dollfuss, (austrofaszyzmu), który w VII 1934 został przez hitlerowców w nieudaną próbie puczu, zamordowany. Jego następca K. Schuschnigg początków starał się kontynuować politykę poprzednika – niezależności od Niemiec, jednakże pod presją A. Hitlera dopuścił narodowych socjalistów do rządów (m.in. A.Seyss-Inquart jako wicekanclerz), co w III 1938 skończyło się Anschlussem - włączeniem Austrii do III Rzeszy. W 1945 Austria została wyzwolona od zachodu przez wojska anglo-amerykańskie, a od wschodu - razem z Wiedniem – przez Armię Czerwoną. Po zakończeniu II wojny światowej Austria została podzielona na 4 strefy okupacyjne: amerykańska, brytyjską, radziecką, francuską, sam zaś Wiedeń stał się miastem pod kontrolą 4 tych państw. W Wiedniu w V 1955 podpisano austriacki traktat państwowy, który przywrócił Austrii pełną suwerenność i wieczystą neutralność.