Karol V rozbudował światowe imperium dynastii Habsburgów.
Po śmierci Maksymiliana I cesarzem został jego wnuk Karol V (1519-56) który odziedziczył zarówno posiadłości hiszpańskie jak i austriackie. W 1521 r. na mocy układu w Wormacji posiadłości Habsburgów zostały podzielone, a ich wschodnia część (kraje austriackie, część niemieckich, Czechy i Węgry)- otrzymał brat Karola V, Ferdynand I. Po abdykacji Karola V, został on w r. 1556 cesarzem.
Mimo tych sukcesów pojawiły się też poważne zagrożenia. Turcy osmańscy podbili w 1529 r. większa cześć Węgier, oblegli tez po raz pierwszy Wiedeń. Wojna ta trwała w zasadzie dwa stulecia – XVI i XVII w. W 1683 r. dzięki odsieczy Jana III Sobieskiego udało się odeprzeć armię Kara Mustafy pod Wiedniem. Na mocy zawartego w 1699 r. pokoju w Karłowicach, Habsburgowie austriaccy odzyskali Węgry i Siedmiogród.
Innym zagrożeniem dla władzy Habsburgów austriackich była Reformacja. Podczas wojny trzydziestoletniej (lata 1618-48) cesarze habsburscy stali na czele tzw. Ligi Katolickiej. Wojnę zakończył pokój westfalski na mocy którego książęta niemieccy uniezależnili się od władzy cesarskiej sprowadzająca Cesarstwo do rangi symbolicznej. Gdy po wygaśnięciu linii Habsburgów hiszpańskich w l. 1700-14 trwała wojna o sukcesję hiszpańską Habsburgowie austriaccy w 1714 przejęli południowe Niderlandy.
Sankcja pragmatyczna
Ustanowienie sankcji pragmatycznej legalizowało istnienie nieformalnego dotychczas państwa Habsburgów austriackich.
W 1713 r. Karol VI ustanowił sankcję pragmatyczną, która zapewniła niepodzielność posiadłości Habsburgów austriackich. Cesarzowa Maria Teresa, w wyniku austriackiej wojny sukcesyjnej (1741-1748), utraciła na rzecz Prus Śląsk („wojny śląskie”). W wojnie siedmioletniej l. 1757-64 Austria walczyła z Rosją i Francją, oraz Saksonią, przeciwko Prusom, lecz odzyskanie Śląska nie powiodło się. Straty te Austria powetowała sobie uczestnictwem w 1772 r. w I rozbiorze Polski w którym zagarnęła pd. część Rzeczypospolitej (bez Krakowa), tzw. Galicję i Lodomerię. Zaś w 1775 odebrała Turcji Bukowinę. W rezultacie III rozbioru Polski w 1795 zajęła ziemie między Pilicą, Wisłą a Bugiem, tworząc tzw. Nową Galicję, zaś w 1796 uzyskał od Prus także Kraków
Cesarz Józefa II i jego następca Leopold II (1790-92) wprowadzali reformy prowadzące posiadłości Habsburgów w stronę jednego państwa, lecz na skutek m.in. węgierskiego oporu reformy te zostały wstrzymane. W trakcie wojen rewolucyjnej Francji i wojen napoleońskich Austria utraciła w r. 1797 Belgię, w 1805 uzyskaną w 1797 r. w wyniku rozbioru Wenecji Dalmację, zaś w 1809 - ziemie zagarnięte w III rozbiorze
Karol V rozbudował światowe imperium dynastii Habsburgów.
Po śmierci Maksymiliana I cesarzem został jego wnuk Karol V (1519-56) który odziedziczył zarówno posiadłości hiszpańskie jak i austriackie. W 1521 r. na mocy układu w Wormacji posiadłości Habsburgów zostały podzielone, a ich wschodnia część (kraje austriackie, część niemieckich, Czechy i Węgry)- otrzymał brat Karola V, Ferdynand I. Po abdykacji Karola V, został on w r. 1556 cesarzem.
Mimo tych sukcesów pojawiły się też poważne zagrożenia. Turcy osmańscy podbili w 1529 r. większa cześć Węgier, oblegli tez po raz pierwszy Wiedeń. Wojna ta trwała w zasadzie dwa stulecia – XVI i XVII w. W 1683 r. dzięki odsieczy Jana III Sobieskiego udało się odeprzeć armię Kara Mustafy pod Wiedniem. Na mocy zawartego w 1699 r. pokoju w Karłowicach, Habsburgowie austriaccy odzyskali Węgry i Siedmiogród.
Innym zagrożeniem dla władzy Habsburgów austriackich była Reformacja. Podczas wojny trzydziestoletniej (lata 1618-48) cesarze habsburscy stali na czele tzw. Ligi Katolickiej. Wojnę zakończył pokój westfalski na mocy którego książęta niemieccy uniezależnili się od władzy cesarskiej sprowadzająca Cesarstwo do rangi symbolicznej. Gdy po wygaśnięciu linii Habsburgów hiszpańskich w l. 1700-14 trwała wojna o sukcesję hiszpańską Habsburgowie austriaccy w 1714 przejęli południowe Niderlandy.
Sankcja pragmatyczna
Ustanowienie sankcji pragmatycznej legalizowało istnienie nieformalnego dotychczas państwa Habsburgów austriackich.
W 1713 r. Karol VI ustanowił sankcję pragmatyczną, która zapewniła niepodzielność posiadłości Habsburgów austriackich. Cesarzowa Maria Teresa, w wyniku austriackiej wojny sukcesyjnej (1741-1748), utraciła na rzecz Prus Śląsk („wojny śląskie”). W wojnie siedmioletniej l. 1757-64 Austria walczyła z Rosją i Francją, oraz Saksonią, przeciwko Prusom, lecz odzyskanie Śląska nie powiodło się. Straty te Austria powetowała sobie uczestnictwem w 1772 r. w I rozbiorze Polski w którym zagarnęła pd. część Rzeczypospolitej (bez Krakowa), tzw. Galicję i Lodomerię. Zaś w 1775 odebrała Turcji Bukowinę. W rezultacie III rozbioru Polski w 1795 zajęła ziemie między Pilicą, Wisłą a Bugiem, tworząc tzw. Nową Galicję, zaś w 1796 uzyskał od Prus także Kraków
Cesarz Józefa II i jego następca Leopold II (1790-92) wprowadzali reformy prowadzące posiadłości Habsburgów w stronę jednego państwa, lecz na skutek m.in. węgierskiego oporu reformy te zostały wstrzymane. W trakcie wojen rewolucyjnej Francji i wojen napoleońskich Austria utraciła w r. 1797 Belgię, w 1805 uzyskaną w 1797 r. w wyniku rozbioru Wenecji Dalmację, zaś w 1809 - ziemie zagarnięte w III rozbiorze