Historia
Krynica choć niewielkie miasteczko – ma bogatą historię związaną z funkcją uzdrowiska.
Pierwsza wzmianka o Krynicy pojawiła się w 1547 r. w dokumencie w którym sołectwo Krzemycze (czyli późniejsza Krynica) zostało nadana Dankowi z miastka (czyli z Tylicza). W połowie XVI w. wieś ta należała do Państwa Muszyńskiego - własność biskupów krakowskich. W w. XVIII odkryto tu bogate źródła mineralne o leczniczych właściwościach. (Krynica – czyli „źródło’). Początkiem samego uzdrowiska był „mały domek” z 1793 r. Tę datę uważa się za początek właściwego uzdrowiska w Krynicy. W r. 1993 Krynica świętowała swoje 200-lecie.
Osobą która bardzo przyczyniła się do wzrostu znaczenia krynicy jako uzdrowiska był dr. Józef Dietl, prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego. W Krynicy powstały obiekty uzdrowiskowe, takie jak Stare Łazienki Mineralne, Stare Łazienki Borowinowe, Dom Zdrojowy, i drewniana Pijalnia Wód.
W wieku XX Krynica wzrosła na znaczeniu jako uzdrowisko i ośrodek kulturalny. Szczególnie zapamiętany został światowej sławy tenor Jan Kiepura (1902-66) który w okresie międzywojennym tu występował i pozostawił po sobie hotel „Patria”. Inną postacią charakterystyczną dla Krynicy był prymitywistyczny malarz Nikifor, zwany Krynickim. W czasie II wojny światowej pod okupacją hitlerowską (1939-45), Krynica była punktem przerzutowym konspiracji przez Słowację na Węgry.
W l. 1972-74 powstało wiele nowoczesnych budynków, np. Nowa Pijalnia (Pijalnia Główna). W Krynicy odbywają się do roku spotkania dyplomatów z krajów Europy środkowej i wschodniej „Forum Polska-Wschód’ zwane „Polskim Davos”.
Uzdrowisko
Krynica zyskała sławę przede wszystkim dzięki temu że jest miejscowością uzdrowiskową.
W Krynicy występują wody szczawiowe typu wodorowęglanowo-wapniowego, oraz magnezowego, wodorowęglanowo-sodowo-wapniowego z zawartością żelaza. Krynica oferuje też suche kąpiele z gazu – naturalnego bezwodnika węglowego CO2 ze zdroju „Zubera”. Stosowane są one w przypadkach w których występują zaburzenia serca i układu krążeniowego.
Obecnie Krynica jest jednym z najcenniejszych polskich uzdrowisk i ośrodków leczniczych - woda sodowa „Kryniczanka”, znana jest w całej Polsce. W Krynicy obok siebie stoją trzy budowle z rożnych epok: Stary Dom Zdrojowy – z w. XIX, Nowy Dom Zdrojowy – z r. 1934, zaś Pijalnią Główna zbudowana w l. 70. XX w. to nowoczesna szklana budowla u stoku góry Parkowej. W pijalni tej oprócz wód mineralnych, można zobaczyć ciekawe okazy roślinności, lub posłuchać muzyki w muszli koncertowej w wykonaniu miejscowej orkiestry zdrojowej.W krynickich pijalniach można napić się wód z następujących zdrojów:
Nowa Pijalnia: „Główny”, „Słotwinka”, „Jan”, „Tadeusz”, „Zuber”.
Pijalnia w starym domu Zdrojowym „Mieczysław”
Stara pijalnia [Il. 3] : „Jan”, „Józef”.
Oprócz tego w Parku Słowińskim w 1806 r. zbudowano pijalnię „Słotwinka”. W II poł. XIX w. gdy znaczenie turystyczne Krynicy rosło – zaczęto wznosić drewniane wille w stylu „Szwajcarskim” (np. „Witoldówka”) [Il. 4]
Historia
Krynica choć niewielkie miasteczko – ma bogatą historię związaną z funkcją uzdrowiska.
Pierwsza wzmianka o Krynicy pojawiła się w 1547 r. w dokumencie w którym sołectwo Krzemycze (czyli późniejsza Krynica) zostało nadana Dankowi z miastka (czyli z Tylicza). W połowie XVI w. wieś ta należała do Państwa Muszyńskiego - własność biskupów krakowskich. W w. XVIII odkryto tu bogate źródła mineralne o leczniczych właściwościach. (Krynica – czyli „źródło’). Początkiem samego uzdrowiska był „mały domek” z 1793 r. Tę datę uważa się za początek właściwego uzdrowiska w Krynicy. W r. 1993 Krynica świętowała swoje 200-lecie.
Osobą która bardzo przyczyniła się do wzrostu znaczenia krynicy jako uzdrowiska był dr. Józef Dietl, prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego. W Krynicy powstały obiekty uzdrowiskowe, takie jak Stare Łazienki Mineralne, Stare Łazienki Borowinowe, Dom Zdrojowy, i drewniana Pijalnia Wód.
W wieku XX Krynica wzrosła na znaczeniu jako uzdrowisko i ośrodek kulturalny. Szczególnie zapamiętany został światowej sławy tenor Jan Kiepura (1902-66) który w okresie międzywojennym tu występował i pozostawił po sobie hotel „Patria”. Inną postacią charakterystyczną dla Krynicy był prymitywistyczny malarz Nikifor, zwany Krynickim. W czasie II wojny światowej pod okupacją hitlerowską (1939-45), Krynica była punktem przerzutowym konspiracji przez Słowację na Węgry.
W l. 1972-74 powstało wiele nowoczesnych budynków, np. Nowa Pijalnia (Pijalnia Główna). W Krynicy odbywają się do roku spotkania dyplomatów z krajów Europy środkowej i wschodniej „Forum Polska-Wschód’ zwane „Polskim Davos”.
Uzdrowisko
Krynica zyskała sławę przede wszystkim dzięki temu że jest miejscowością uzdrowiskową.
W Krynicy występują wody szczawiowe typu wodorowęglanowo-wapniowego, oraz magnezowego, wodorowęglanowo-sodowo-wapniowego z zawartością żelaza. Krynica oferuje też suche kąpiele z gazu – naturalnego bezwodnika węglowego CO2 ze zdroju „Zubera”. Stosowane są one w przypadkach w których występują zaburzenia serca i układu krążeniowego.
Obecnie Krynica jest jednym z najcenniejszych polskich uzdrowisk i ośrodków leczniczych - woda sodowa „Kryniczanka”, znana jest w całej Polsce. W Krynicy obok siebie stoją trzy budowle z rożnych epok: Stary Dom Zdrojowy – z w. XIX, Nowy Dom Zdrojowy – z r. 1934, zaś Pijalnią Główna zbudowana w l. 70. XX w. to nowoczesna szklana budowla u stoku góry Parkowej. W pijalni tej oprócz wód mineralnych, można zobaczyć ciekawe okazy roślinności, lub posłuchać muzyki w muszli koncertowej w wykonaniu miejscowej orkiestry zdrojowej.W krynickich pijalniach można napić się wód z następujących zdrojów:
Nowa Pijalnia: „Główny”, „Słotwinka”, „Jan”, „Tadeusz”, „Zuber”.
Pijalnia w starym domu Zdrojowym „Mieczysław”
Stara pijalnia [Il. 3] : „Jan”, „Józef”.
Oprócz tego w Parku Słowińskim w 1806 r. zbudowano pijalnię „Słotwinka”. W II poł. XIX w. gdy znaczenie turystyczne Krynicy rosło – zaczęto wznosić drewniane wille w stylu „Szwajcarskim” (np. „Witoldówka”) [Il. 4]