Marchia Naddunajska zwana była inaczej Marchią Wschodnią
Zalążek państwowości austriackiej stanowiła utworzona na tym terenie w pocz. IX w. przez Karola Wielkiego Marchia Naddunajska (od X w. Marchią Wschodnią – wschodnia część Niemiec). W latach 976-1246 te tereny znajdowały się pod władzą dynastii Babenbergów, którzy w 1156 r., uzyskawszy tytuł książęcy (Henryk II) uniezależnili Austrię - będącą od tej pory dziedzicznym księstwem Rzeszy - od Bawarii. Po przyłączeniu w r. 1192 Styrii, Austria stała się jednym z silniejszych księstw Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Gdy wygasła linia męska dynastii Babenbergów, w 1251 r. Austria dostała się pod we władanie późniejszego króla czeskiego Przemysła Ottokara II z dynastii Przemyślidów W 1278 r. Czechy przekazały posiadłości austriackie królowi niemieckiemu Rudolfowi Habsburgowi. Formalnie prawowitym władcą Austrii oraz Styrii został dopiero 1282 r. jego syn arcyksiąże Albrecht I, w ten sposób dynastia Habsburgów otrzymała podstawę terytorialną dla ich późniejszej ekspansji.
Poszerzenie obszaru
Od przejęcia władzy przez Habsburgów Austria systematycznie się rozszerzała.
W XIV w. Austria powiększyła się o Karyntię i Krainę – w 1335 r., Tyrol – w 1363r., Bryzgowię – w 1368r., Gorycję – w 1374 r. i Triest – w 1382r.. Po śmierci Rudolfa IV w1365 r. nastąpił podział posiadłości habsburskich na dwie części pomiędzy Leopolda III a Albrechta III. W r. 1453 cesarz Rzymski narodu niemieckiego Fryderyk III podwyższył Austrię do rangi arcyksięstwa, dzięki czemu jej znaczenie wzrosło. Jego syn i następca Maksymilian I (1493-1519) poszerzył habsburskie imperium: ożeniwszy się w 1477 r. z Marią Burgundzką otrzymał wraz z nią w spadku (przede wszystkim Niderlandy). Z kolei małżeństwo jego syna Filipa I Pięknego z Joanną Obłąkaną zapewniło ich synowi, późniejszemu Karolowi V, tron hiszpański, a z kolei dzięki małżeństwom jego wnuków, Ferdynanda i Marii z dziećmi Władysława Jagiellończyka, króla Czech i Węgier (na mocy układu 1515 w Wiedniu), możliwe stało się przejście tych krajów w 1526 r. pod władzę Habsburgów. Karol V władał w zasadzie pierwszym w dziejach światowym mocarstwem morskim, jego władza rozciągała się w Europie (Cesarstwo, Niderlandy, północne Włochy, Hiszpania ), oraz w obu Amerykach. Stad powiedzenie że nad jego imperium „nigdy nie zachodzi słońce…
Marchia Naddunajska zwana była inaczej Marchią Wschodnią
Zalążek państwowości austriackiej stanowiła utworzona na tym terenie w pocz. IX w. przez Karola Wielkiego Marchia Naddunajska (od X w. Marchią Wschodnią – wschodnia część Niemiec). W latach 976-1246 te tereny znajdowały się pod władzą dynastii Babenbergów, którzy w 1156 r., uzyskawszy tytuł książęcy (Henryk II) uniezależnili Austrię - będącą od tej pory dziedzicznym księstwem Rzeszy - od Bawarii. Po przyłączeniu w r. 1192 Styrii, Austria stała się jednym z silniejszych księstw Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Gdy wygasła linia męska dynastii Babenbergów, w 1251 r. Austria dostała się pod we władanie późniejszego króla czeskiego Przemysła Ottokara II z dynastii Przemyślidów W 1278 r. Czechy przekazały posiadłości austriackie królowi niemieckiemu Rudolfowi Habsburgowi. Formalnie prawowitym władcą Austrii oraz Styrii został dopiero 1282 r. jego syn arcyksiąże Albrecht I, w ten sposób dynastia Habsburgów otrzymała podstawę terytorialną dla ich późniejszej ekspansji.
Poszerzenie obszaru
Od przejęcia władzy przez Habsburgów Austria systematycznie się rozszerzała.
W XIV w. Austria powiększyła się o Karyntię i Krainę – w 1335 r., Tyrol – w 1363r., Bryzgowię – w 1368r., Gorycję – w 1374 r. i Triest – w 1382r.. Po śmierci Rudolfa IV w1365 r. nastąpił podział posiadłości habsburskich na dwie części pomiędzy Leopolda III a Albrechta III. W r. 1453 cesarz Rzymski narodu niemieckiego Fryderyk III podwyższył Austrię do rangi arcyksięstwa, dzięki czemu jej znaczenie wzrosło. Jego syn i następca Maksymilian I (1493-1519) poszerzył habsburskie imperium: ożeniwszy się w 1477 r. z Marią Burgundzką otrzymał wraz z nią w spadku (przede wszystkim Niderlandy). Z kolei małżeństwo jego syna Filipa I Pięknego z Joanną Obłąkaną zapewniło ich synowi, późniejszemu Karolowi V, tron hiszpański, a z kolei dzięki małżeństwom jego wnuków, Ferdynanda i Marii z dziećmi Władysława Jagiellończyka, króla Czech i Węgier (na mocy układu 1515 w Wiedniu), możliwe stało się przejście tych krajów w 1526 r. pod władzę Habsburgów. Karol V władał w zasadzie pierwszym w dziejach światowym mocarstwem morskim, jego władza rozciągała się w Europie (Cesarstwo, Niderlandy, północne Włochy, Hiszpania ), oraz w obu Amerykach. Stad powiedzenie że nad jego imperium „nigdy nie zachodzi słońce…