W czasie wojny i po niej Litwa nie odniosła większych zniszczeń. Szybko się otrząsnęła z radzieckiego reżimu.
Okres II wojny światowej był dla Litwinów o wiele łaskawszy, niż dla Polski i Polaków. Ze strony Niemiec Litwa miała zdecydowanie mniej ograniczeń, niż inne europejskie państwa. Trudno wysuwać jakiekolwiek tezy, które miałyby wartość prawdziwych powodów dla których Litwini posiadali tyle przywilejów i praw. Płaszcz ochronny skończył się kiedy na Litwę wtargnęła Armia Czerwona. Walki partyzanckie można raczej zaliczyć do niezbyt udanych, ale warto podkreśli, że 11 marca 1990 roku Litwa jak pierwsza proklamowała niepodległość i deklarowała odcięcie się od reżimu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Od tej daty Litwa skierowała swoja politykę na tor europejski. Już rok później, w 1992 roku wstąpiła do Organizacji Narodów Zjednoczonych, potem do Rady Europy i NATO. Podobnie jak Polska w 2004 roku weszła do Unii Europejskiej. W 1994 roku został podpisany specjalny dokument pomiędzy Republiką Litewską o Rzeczpospolitą Polską o przyjaznych stosunkach i sąsiedzkiej współpracy. Warto dodać, że największą mniejszość Republiki stanowią Polacy.
Turystyczne perełki
Kto nie zatrzyma się choć na chwile w Wilnie, nie może mówić, że był na Litwie.
Nie można zwiedzać Litwy pomijając Wilno. Miasto zostało stolicą niepodległej Litwy w 1991 roku. Obfituje w liczne zabytki architektury sakralnej. Godne uwagi są między innymi Kościół św. Piotra i Pawła, pozostałości Zamku Giedymina, katedra św. Stanisława. W Wilnie jest także muzeum poświęcone pamięci i myśli słynnego polskiego wieszcza, Adama Mickiewicza. Jest tam także kościół bazylianów, gdzie w czasie okupacji poeta był przetrzymywany i więziony. Będąc na Litwie nie sposób pominąć wielkiego patriotycznego symbolu. Mowa o polskim Cmentarzu na Rossie. Jest to największy polski cmentarz znajdujący się poza granicami kraju. Przechadzając się wśród nagrobków można zobaczyć tu grób matki Józefa Piłsudskiego oraz pochowane serce samego Marszałka. Poza tym w nekropolii znajdują się prochy innych wielkich Polaków. Cmentarz na Rossie to jedno z wielu miejsc, gdzie spoczywają polscy żołnierze, którzy polegli w czasie II wojny światowej. Jednak zajmuje on miejsce szczególne w sercach i pamięci wielu Polaków.
Polski Instytut w Wilnie
Krzewić i propagować polską kulturę trzeba zwłaszcza tam, gdzie Polacy stanowią największą mniejszość narodową.
Największą placówką polonijną na Litwie jest Instytut Polski w Wilnie. Ta największa zagraniczna instytucja polonijna swoje usługi kieruje w stronę mieszających na Litwie Polaków, jak i do wszystkich ludzi zainteresowanych kultura polską. Głównymi zadaniami Instytutu jest przekazywanie rzetelnej wiedzy o Polsce, informowanie o polskim dorobku kulturalno-naukowym oraz o polskiej literaturze. Poza tym organizacja działa na rzecz dobrych stosunków i relacji gospodarczych Rzeczpospolitej Polskiej z Republiką Litewską. Współpraca rozwija się także na szczeblu biznesowym oraz gospodarczym. Instytut organizuje szereg imprez nawiązując do polskich korzeni i tradycji. Propaguje on także kulturę polską wśród samych Litwinów. Instytut Polski w Wilnie jest organizatorem Tygodnia Filmu Polskiego. Podczas imprezy prezentowane są polskie filmy nawiązujące do historii Polski i Litwy. Można tam zobaczyć nowe i stare produkcje, fabularne i popularne. Wielu rodowitych mieszkańców Wilna podkreśla, że choć mieszkają na Litwie, to czuja się jakby byli w Polsce.
W czasie wojny i po niej Litwa nie odniosła większych zniszczeń. Szybko się otrząsnęła z radzieckiego reżimu.
Okres II wojny światowej był dla Litwinów o wiele łaskawszy, niż dla Polski i Polaków. Ze strony Niemiec Litwa miała zdecydowanie mniej ograniczeń, niż inne europejskie państwa. Trudno wysuwać jakiekolwiek tezy, które miałyby wartość prawdziwych powodów dla których Litwini posiadali tyle przywilejów i praw. Płaszcz ochronny skończył się kiedy na Litwę wtargnęła Armia Czerwona. Walki partyzanckie można raczej zaliczyć do niezbyt udanych, ale warto podkreśli, że 11 marca 1990 roku Litwa jak pierwsza proklamowała niepodległość i deklarowała odcięcie się od reżimu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Od tej daty Litwa skierowała swoja politykę na tor europejski. Już rok później, w 1992 roku wstąpiła do Organizacji Narodów Zjednoczonych, potem do Rady Europy i NATO. Podobnie jak Polska w 2004 roku weszła do Unii Europejskiej. W 1994 roku został podpisany specjalny dokument pomiędzy Republiką Litewską o Rzeczpospolitą Polską o przyjaznych stosunkach i sąsiedzkiej współpracy. Warto dodać, że największą mniejszość Republiki stanowią Polacy.
Turystyczne perełki
Kto nie zatrzyma się choć na chwile w Wilnie, nie może mówić, że był na Litwie.
Nie można zwiedzać Litwy pomijając Wilno. Miasto zostało stolicą niepodległej Litwy w 1991 roku. Obfituje w liczne zabytki architektury sakralnej. Godne uwagi są między innymi Kościół św. Piotra i Pawła, pozostałości Zamku Giedymina, katedra św. Stanisława. W Wilnie jest także muzeum poświęcone pamięci i myśli słynnego polskiego wieszcza, Adama Mickiewicza. Jest tam także kościół bazylianów, gdzie w czasie okupacji poeta był przetrzymywany i więziony. Będąc na Litwie nie sposób pominąć wielkiego patriotycznego symbolu. Mowa o polskim Cmentarzu na Rossie. Jest to największy polski cmentarz znajdujący się poza granicami kraju. Przechadzając się wśród nagrobków można zobaczyć tu grób matki Józefa Piłsudskiego oraz pochowane serce samego Marszałka. Poza tym w nekropolii znajdują się prochy innych wielkich Polaków. Cmentarz na Rossie to jedno z wielu miejsc, gdzie spoczywają polscy żołnierze, którzy polegli w czasie II wojny światowej. Jednak zajmuje on miejsce szczególne w sercach i pamięci wielu Polaków.
Polski Instytut w Wilnie
Krzewić i propagować polską kulturę trzeba zwłaszcza tam, gdzie Polacy stanowią największą mniejszość narodową.
Największą placówką polonijną na Litwie jest Instytut Polski w Wilnie. Ta największa zagraniczna instytucja polonijna swoje usługi kieruje w stronę mieszających na Litwie Polaków, jak i do wszystkich ludzi zainteresowanych kultura polską. Głównymi zadaniami Instytutu jest przekazywanie rzetelnej wiedzy o Polsce, informowanie o polskim dorobku kulturalno-naukowym oraz o polskiej literaturze. Poza tym organizacja działa na rzecz dobrych stosunków i relacji gospodarczych Rzeczpospolitej Polskiej z Republiką Litewską. Współpraca rozwija się także na szczeblu biznesowym oraz gospodarczym. Instytut organizuje szereg imprez nawiązując do polskich korzeni i tradycji. Propaguje on także kulturę polską wśród samych Litwinów. Instytut Polski w Wilnie jest organizatorem Tygodnia Filmu Polskiego. Podczas imprezy prezentowane są polskie filmy nawiązujące do historii Polski i Litwy. Można tam zobaczyć nowe i stare produkcje, fabularne i popularne. Wielu rodowitych mieszkańców Wilna podkreśla, że choć mieszkają na Litwie, to czuja się jakby byli w Polsce.