Unia w Krewie
Dokument podpisany w Krewie nie był jednoznacznie interpretowany przez Polaków i Litwinów.
Po zawarciu Unii w Krewie obie strony różnie interpretowały jej postanowienia. Trzeb przyznać, że zwykli ludzie nie wiedzieli dokładnie, co tak naprawdę ulegnie zmianie. Polacy byli przekonani, że wygrali ziemie litewskie na loterii i powiększyli sobie tym samym kraj o Litwę, nazywając ją prowincją. Litwini zaś z podpasanych dokumentów wyczytali coś zupełnie innego. Porozumienie zawarte w Krewie, było według nich tylko rodzajem unii personalnej, czyli wiążącej tylko władców dwóch państw. Mimo różnej interpretacji porozumienia wojska litewskie i polskie zdołały się połączyć, aby w 1410 roku zwyciężyć Zakon Krzyżacki. Unijnymi siłami dowodzili wówczas Władysława Jagiełło i Wielki Książę Litewski Witold. Wracając jeszcze do treści podpisanego porozumienia. Trzeba podkreślić, iż Litwini nie byli z niego zadowoleni, a przynajmniej na samym początku bardzo trudno było im go zaakceptować. W dokumencie było bowiem postanowienie z którego jasno wynikało, że naród litewski musi przejść na chrześcijaństwo. Było to dla nich bardzo trudne. Warto dodać, że litewskie opory w tej kwestii były duże, o czym świadczy fakt, iż byli oni ostatnim chrystianizowanym krajem Europy.
Unia lubelska
Wraz z podpisaniem nowego porozumienia powstało duże, jednolite państwo.
Z biegiem czasu postępowała chrystianizacja i polonizacja Litwy. Oczywiście nic nie dziej się bez przyczyny, bo żeby czegoś zażądać, to trzeba dać coś w zamian. I tak się stało również w tym przypadku. Wpływom polskiej kultury najpierw ulegli litewscy bojarzy. W zamian za przejmowanie polskiego języka i religii otrzymali przywileje szlachty polskiej. Ówczesna znajomość języka polskiego i kultury stwarzały olbrzymie możliwości zrobienia kariery. Największe opory w przyjęciu polskości stwarzali ludzie prości. Nie dostali oni żadnych przywilejów i brak było im motywacji. Poza tym nawet nie wypadało wyzbywać się swoich korzeni zupełnie za darmo. Przypieczętowaniem polonizacji było zawarcie nowego porozumienia. W 1569 roku podpisano Unię Lubelską, która na swojej mocy powoływała nowe państwo, była to Rzeczpospolita Obojga Narodów. W 1697 roku zlikwidowano oficjalnie język litewski, a językiem urzędowym stał się polski. Nie zmieniło to natomiast zbytnio sytuacji na wsi, gdzie nadal mówiono w rdzennym języku. Litewski wrócił do łask dopiero na przełomie XIX i XX wieku.
Unia w Krewie
Dokument podpisany w Krewie nie był jednoznacznie interpretowany przez Polaków i Litwinów.
Po zawarciu Unii w Krewie obie strony różnie interpretowały jej postanowienia. Trzeb przyznać, że zwykli ludzie nie wiedzieli dokładnie, co tak naprawdę ulegnie zmianie. Polacy byli przekonani, że wygrali ziemie litewskie na loterii i powiększyli sobie tym samym kraj o Litwę, nazywając ją prowincją. Litwini zaś z podpasanych dokumentów wyczytali coś zupełnie innego. Porozumienie zawarte w Krewie, było według nich tylko rodzajem unii personalnej, czyli wiążącej tylko władców dwóch państw. Mimo różnej interpretacji porozumienia wojska litewskie i polskie zdołały się połączyć, aby w 1410 roku zwyciężyć Zakon Krzyżacki. Unijnymi siłami dowodzili wówczas Władysława Jagiełło i Wielki Książę Litewski Witold. Wracając jeszcze do treści podpisanego porozumienia. Trzeba podkreślić, iż Litwini nie byli z niego zadowoleni, a przynajmniej na samym początku bardzo trudno było im go zaakceptować. W dokumencie było bowiem postanowienie z którego jasno wynikało, że naród litewski musi przejść na chrześcijaństwo. Było to dla nich bardzo trudne. Warto dodać, że litewskie opory w tej kwestii były duże, o czym świadczy fakt, iż byli oni ostatnim chrystianizowanym krajem Europy.
Unia lubelska
Wraz z podpisaniem nowego porozumienia powstało duże, jednolite państwo.
Z biegiem czasu postępowała chrystianizacja i polonizacja Litwy. Oczywiście nic nie dziej się bez przyczyny, bo żeby czegoś zażądać, to trzeba dać coś w zamian. I tak się stało również w tym przypadku. Wpływom polskiej kultury najpierw ulegli litewscy bojarzy. W zamian za przejmowanie polskiego języka i religii otrzymali przywileje szlachty polskiej. Ówczesna znajomość języka polskiego i kultury stwarzały olbrzymie możliwości zrobienia kariery. Największe opory w przyjęciu polskości stwarzali ludzie prości. Nie dostali oni żadnych przywilejów i brak było im motywacji. Poza tym nawet nie wypadało wyzbywać się swoich korzeni zupełnie za darmo. Przypieczętowaniem polonizacji było zawarcie nowego porozumienia. W 1569 roku podpisano Unię Lubelską, która na swojej mocy powoływała nowe państwo, była to Rzeczpospolita Obojga Narodów. W 1697 roku zlikwidowano oficjalnie język litewski, a językiem urzędowym stał się polski. Nie zmieniło to natomiast zbytnio sytuacji na wsi, gdzie nadal mówiono w rdzennym języku. Litewski wrócił do łask dopiero na przełomie XIX i XX wieku.